موضوع:

روزهای بی کسی

دوباره از کنار لحظه ها عاصی گذشته ام ، که سهم من از روزگار بیش از اینهاست ...

« داغ آینه ، داغ آینه » که می گفتند این بود ؟

هفت روز سیاه و عزا و گریه های یکی در میان ؟

سهم مرا از روز حیرانی و از شب گناه قرار داده اند . میراث تو همین بود ؟

این نبود !

اصلا در وصیت نامه خدا دست بردند .

بر من خرده نگیر اگر با زبانی کهنه و واژگانی تکراری ، با تو سخن می گویم ، این جا که کسی زبان سکوت و لهجه ستاره را نمی شناسد ، چگونه از درد با درد سخن بگویم ؟

دوباره از کنار لحظه ها عاصی گذشته ام ،

وقتی که جای خالی انتظار را می بینم ، کلافه تر از گرگ و میش ؛ می پرسم :

تو چرا ایستاده ای ؟

آه ! صبا می آید ، باز سهم مرا از روز آورده است ،

کاش لا اقل مشتی گندم در کوله بارم بود ، شاید دلیلی می شد بر این رو سیاهیم .

***

دیگر قرص های مسکن هم با من قهر کرده اند و مصرف موسیقی ام بالا رفته است .

دارم در پاییز غرق می شوم .

نه اینکه فکر کنی چون به زمستانی که اسمش بهار است نمی رسم عزا گرفته ام ...

نه ! تا سینه در آبان فرو رفته ام و خوشحالم که چیزی به آذر نمانده است ، تا داغی همیشگی از مهر بر تارک ننگین لحظه ها باقی بماند ، تا آشفتگی مقابلم به زانو بیفتد و اوج حقارت درد را ببینم .

نگرانی ام جای دیگریست .

غصه ام از این است که سهم مرا از شب به کدام مجبور ، به کدام آواره می دهند ؟...

مهران و عرفان