موضوع:

وبلاگ من از این به بعد رو آدرس زیر آپ میشه

از همتون بخاطر نظرا ممنونم

 http://erpan.blogfa.com

موضوع:

برداشت آزاد

.......................................................... ............................ .............................................  ................................... ........................ ............................ ............................................. ................ ...... ................ ...................................................... ............... ...................................... .................. .............. ................. ....................................................... ...... ........ .................................... ..................................... ......................... ......... ......................... ......................................................... ....... ................................... ................................... ................................................................. .................... ........................ ........................ ................................. ............................. ....................................................................... .......... ................... ................................. ................. ............................................     ...      

و این دنیا از آن توست .

 شاید نظر تو ایده ای باشد برای دل تنگ من

موضوع:

کیش و مات

پیش خودت فکر می کنی چی جوری آدما عاشق میشن ؟ خب منم نمی دونم ، ولی عاشق شدم . یه داستانی رو می خوام برات تعریف کنم ، وقتی تا آخرش رفتی ، فقط بخند .

یه پسره داشت تو یه شهری زندگی می کرد ، زندگی عادی ، مثل همه ، مثل من ، مثل تو ، مثل خیلی های دیگه . یه زندگی کسل کننده ، بعضی وقتام یه تلنگر و ...

نه ، صبر کن قبل از داستان یه چیز بهت بگم ، ما آدما عادت داریم همدیگرو به بدترین شکل ممکن متهم کنیم ، دوست داریم همیشه خودمونو تبرئه کنیم ، اگه همه حرفای تو درسته لااقل این مورد رو من درست می گم . چرا وقتی یکی عاشق ما میشه با غرور بهش می گیم نه ، چرا پس منتظرش می ذاریم ؟ بی خیال ، برگردیم سر داستان :

اون پسره فکر کرد شاید اگه دلتنگی هاشو با بقیه در میون بذاره یکم خالی شه ، ولی نمی دونست به ضررش تموم می شه . اصلا از کجا باید می دونست ؟ اصلا چرا اینقدر من بزرگش می کنم ؟ ولش کن بابا ، اصلشو می گم به حاشیش کی کار داره ؟

بازی شروع شد ؛ این پسر با یه دختری آشنا شد ، باهاش خندید ، باهاش گریه کرد ، شوخی کرد ، درد دل کرد . خلاصه که خیلی با دختره حال می کرد . یعنی یه جورایی دختره بهش انرژی مثبت می داد . یه روز این پسر قصه ما به دختره می گه دوسش داره ! آره ! گفت دوسش داره ، مثل صد نفر دیگه ، خب انتظار دارین چی بشه ؟ دختره هم گفت منم همینطور ! آره دیگه ، شما هم بودین همینو می گفتین . ولی شما که مثل اون پسره احمق نیستین ، اون پسر بی عقل حرف دختر رو جدی گرفت ، یعنی خب شما هم اگه بودین جدی می گرفتین ، ولی اون خیلی جدی گرفت ، تا جایی که اگه به دختره نمی گفت دوست دارم آروم نمیشد ، البته اینم بگم که دخترک بیچاره هم اصلا از دل این پسره خبر نداشت ، یه وقت نگی سنگ دله ! خلاصه اوضاع به همین ترتیب می گذره تا یه روز ...

نه ! یه شب ! یه شب به دختره گفت " من عاشقت شدم " آره گفت عاشقت شدم ، چیجوری ؟ منم نمی دونم ! مگه عشق شاخ و دم داره ؟ اونا که نه همدیگرو دیده بودن ؛ نه حتی صدا هم رو شنیده بودن ! هِ ، می خندی ؟ آره بخند . خنده داره واقعا . ولی به هر صورت ، پسره عاشق شده بود ، به دختره گفت " تو نگار قصه های منی " دختره هم اول جدی نگرفت ، گفت اینم مثل بقیه عشقاست ، میره و میاد ، ولی بد که قضیه جدی تر شد دختره دید نه نمیشه ، این پسره خیلی گیره ! خلاصه که پسره رو متهم کرد به عشق مجازی ، به عشق ندیده و نشناخته ، چمیدونم ! به عشق الکی !

بعدش فکر می کنین چی شد ؟ نه ! این داستان اصلا هم طولانی نیست ، همین جا تموم شد آره ! این آخرشه .

دختره به پسره فرصت داد تا هرچی می خواد بگه ، تا شاید پشیمون شه ، ولی نه !

دختره گفت : " حرف آخرتو بزن "

ولی پسره هیچی نگفت ، وقتی دختره رفت ، پسره فقط تو دلش گریه کرد ...

این یعنی بازی تموم شد ، یعنی کیش و مات .

عرفان

موضوع:

روزهای بی کسی

دوباره از کنار لحظه ها عاصی گذشته ام ، که سهم من از روزگار بیش از اینهاست ...

« داغ آینه ، داغ آینه » که می گفتند این بود ؟

هفت روز سیاه و عزا و گریه های یکی در میان ؟

سهم مرا از روز حیرانی و از شب گناه قرار داده اند . میراث تو همین بود ؟

این نبود !

اصلا در وصیت نامه خدا دست بردند .

بر من خرده نگیر اگر با زبانی کهنه و واژگانی تکراری ، با تو سخن می گویم ، این جا که کسی زبان سکوت و لهجه ستاره را نمی شناسد ، چگونه از درد با درد سخن بگویم ؟

دوباره از کنار لحظه ها عاصی گذشته ام ،

وقتی که جای خالی انتظار را می بینم ، کلافه تر از گرگ و میش ؛ می پرسم :

تو چرا ایستاده ای ؟

آه ! صبا می آید ، باز سهم مرا از روز آورده است ،

کاش لا اقل مشتی گندم در کوله بارم بود ، شاید دلیلی می شد بر این رو سیاهیم .

***

دیگر قرص های مسکن هم با من قهر کرده اند و مصرف موسیقی ام بالا رفته است .

دارم در پاییز غرق می شوم .

نه اینکه فکر کنی چون به زمستانی که اسمش بهار است نمی رسم عزا گرفته ام ...

نه ! تا سینه در آبان فرو رفته ام و خوشحالم که چیزی به آذر نمانده است ، تا داغی همیشگی از مهر بر تارک ننگین لحظه ها باقی بماند ، تا آشفتگی مقابلم به زانو بیفتد و اوج حقارت درد را ببینم .

نگرانی ام جای دیگریست .

غصه ام از این است که سهم مرا از شب به کدام مجبور ، به کدام آواره می دهند ؟...

مهران و عرفان

موضوع:

فقر ، شاید همه چیز

جهان را شاید جور دیگری باید دید ، جهان را شاید بی سر انجام باید دید ، جهان را شاید از فقر باید دید ، از همه چیز که در هیچ و پوچ است ، از درد و رنجی که در بی خبری است .

دنیا ، دیگر دنیای ما نیست ، دنیای فقر است ، این ثروت نیست که ما را جذب می کند ، فقر است ؛ و ما برای اینکه به دامش نیفتیم تا دگرسو فرار می کنیم ، شاید برسیم و شاید نه . این عزرائیل نیست که جان از آدمیان می گیرد ، بلکه فقر است . صدای فقر است که صبحهنگام به وقت ناله های شب به گوش می رسد و ما اما نمی شنویم ، و او آرام آرام می آید ...

آرام آرام می آید تا صدای دردمند تنها که روی سنگ فرش خیابان و لا به لای سرما و آتش قربانی می شود را حس نکنیم . آرام آرام می آید تا شب هیچگاه نفهمد که فرزندانش ، در آغوش خودش می میرند . می آید تا کودک یتیم باز هم نفهمد که پدر برای چه اینطور دردناک از میانشان رفت و مادر چرا هر صبح می گرید ؟ مادر به کدامین درد مجبور و به کدامین گناه آشفته است ؟

هر صبح که از کوچه می گذرم فقط صدای سکوت به گوش می رسد و نه خنده کودکی که سر بر پای مادر نهاده ، و نه حتی ناله مرغ عشقی که در کنج قفس هم آرزوی پرواز دارد . ولی نه ؛ گریه ای می شنوم ، شاید صدای نسیم صحرگاهیست که همدمش را از دست داده ، آخر در کوچه ما درختی بود که نسیم هر صبح در آغوشش می گرفت ، غرق در بوسه میکرد و می رفت ، اما امروز نیست ، جایش را چند تکه آهن و مقداری وسایل جوش کاری گرفته است ؛ مهم نیست ؛ دیگر یاد گرفته ام که به گریه کسی گریه نکنم ! شاید در تنهایی قانونی نباشد و جبران کنم ، شاید حتی دیگر برگی نباشد تا در خزان صدایم کند ، شاید پرنده ای در کوچه ما آشیانه نکند ، ولی این هم مهم نیست ؛ این قانون فقر است !

با خودم می گویم ، پدربزرگان ما همه چیز داشتند و همه کار کردند و به همه آری گفتند ؛ پدران ما هیچ نداشتند و ندارند ولی همه چیز را به ما دادند و می دهند و همه کار می کنند تا آری پدرانشان را بدوش کشند و ما اما چیزی نداریم به فرزندانمان بدهیم جز فقر و درد و نادانی ، جز اینکه مجبوریم بخاطر تایید این نسل و آن نسل ما هم گوش کنیم و هیچ نگوییم تا شاید همه چیز به خودی خود تصحیح شود .

تا شاید تاریکی از شب رخت برکند و فقر را هم با خود ببرد ، تاریکی از آن ما نبوده ، حالا هم نیست .

عرفان

موضوع:

دین یا زندگی

دین ، برنامه ، آیین ، مقدسات ، نظم . واقعاً چه تفاوتی در اینهاست ؟ زندگی چطور ؟ چه وابستگی بین اینهاست ؟ حقیقت این است : ما در زندگی برنامه داریم ، هدف داریم ، از ایدئولوژی خاصی پیروی می کنیم ، افراد مقدسی در ذهن خود داریم ، بدون خواست خود به جهان نظم می بخشیم ، و و و . اما آیا واقعیت هم همین را می گوید ؟ براستی ما آیین مند زندگی می کنیم ؟

من دین را به قانون مندی اش می شناسم ، به معنی روش ، یعنی یک راه روشن بسوی هدف ، هدف ادیان یکیست ، از زرتشت تا به اسلام . به کمال رساندن . همین ؟ به همین راحتی ؟ این راه را می روی و به کمال می رسی ؟ نه ! تو باید در این راه زندگی کنی ، راه زندگی ، راهی برای زندگی ، دین روشی است که به ما هنرمندانه زندگی کردن را می آموزد ...

کامل بودن هدف من است ، من از هر راهی که بخواهم می روم ، اگر توانایی اش را داشته باشم خودم راهی می زنم ، شاید هم پلی می زنم به این راه و آن بیراهه ، حتی تاریک . اما پیشنهاد نمی کنم تو با من بیایی ، شاید ... شاید در این راه طعمه ی شومی شوم . شاید هم در سیاهی غرق شوم و تو را با خودم به اعماق ببرم ، جایی که قلب خودت هم دیگر برای تو نمی تپد .

دین در دست من است ، وسیله ایست که با آن چرخ زندگی ام را می چرخانم تا به مقصد برسم ، شاید هم به مقصد ها .

دین ؛ دوباره می گویم دین و به یاد زندگی می افتم .

من چندی از دوری را با پای پیاده و بدون هیچ وسیله ای آمدم ، بدون دین ، چقدر سخت ، چقدر درد ، درد دوری ، چگونه از درد با درد سخن می گفتم وقتی کسی صدایم را نمی شنید ، اما من می شنیدم ، می شنیدم که مرا چه می خواندند ... من می دانم که موفق بودم ، اما کاش موفق تر .

از زرتشت تا اسلام شکافیست به بلندای یک تار مو و به کوتهی جهان ، دوستم می گفت زنده نباش تا دین دار باشی ، دین دار باش تا زندگی کنی . فرقی نمی کند مارکسیسم یا عدالت خواه ، تو کدام را ترجیح می دهی ؟

دین و زندگی ؛ حالا بهتر شد .

عرفان

موضوع:

دوست من ، زمان

یک ... دو ... سه ... آروم آروم تا شصت بشمار ، صد و هفتاد نفر ، آره ، صد و هفتاد نفر تو همین شصت ثانیه به دنیا اومدن ، تبریک می گم ، بچه های کوچولو ، ولی خب همینا چند وقت دیگه بزرگ میشن ، تا الان فکر کردی چند تا از این صد و هفتاد نفر آدم های خوبی میشن ؟ سرنوشتشون چی جوریاست ؟ نکنه ... نکنه بابای حتی یکی از این ها نتونه بچش رو سیر کنه ، ای وای ! اگه مامان یکی شون بمیره چی ؟ اون وقت سرنوشت بچه چی میشه ؟ نکنه این صد و هفتاد تا همشون جانی شن ؟ بعید هم نیست ، صبر کن ... اصلا این دور خوب نبود ، دوباره می شماریم ، یک ... دو ... سه ... آره ، بازم تا شصت بشمار ، صد و هفتاد تا بچه ی جدید ، آدم جدید ، نکنه این ها هم مثل قبلی ها ... نه ... دوباره می شماریم ، دوباره ، دوباره ... دوباره ...

تو همین چند دقیقه که این متن رو می خونی بالای هزار نفر متولد شدن ، نهصد و نود و نه جانی ، یکی شون فرشته ، اون فرشته می تونه من بشه ، می تونه تو بشه ، می تونه ما بشه ، اونوقت دیگه نهصد و نود و هشت جانی داریم . جهان چقدر کوچیکه ، چقدر نزدیکه ، البته به من ، نمی دونم فاصله تو با جهان چقدره ، تو کجایی ؟! جالبه ! فقط صد و هفتاد نفر در دقیقه ! همین ؟!

حالا می خوام یه چیز دیگه هم بگم ، این دفعه که تا شصت شمردی بدون نزدیک به صد نفر مُردن ، صد تا آدم خوب میرن ، دو برابرش آدم بد میان ، حالا این آدم بد ها رو با بقیه جمع کن ، آره ! همین جوری اگه بریم ، تو جهان فقط ما می مونیم ، یعنی فقط ما خوب می مونیم ، یک ما به وسعت تمام جهان !

حالا می خوایم یه کار دیگه کنیم ، دستت رو بذار روی قلبت ، ساکت باش و فقط گوش کن ! می شنوی ؟ چند تا شد ؟ جالبه نه ؟! همونیکه خیلی دوستش داری شمارش معکوس عمرت رو شروع کرده ، قلبت رو می گم ، همونیکه اولش برای بزرگ شدنت تند و تند می زد ، حالا ... من که وقت زیادی ندارم ، تو چی ؟ تو وقت داری ؟ من وقت اضافه نمی خوام ، تو چی ؟ تو می خوای ؟ وقت وقت وقت ... میشه گفت زمان ، واحدش فرقی نمی کنه ، ثانیه ، سال ، قرن ، زمان من کمه ؛ اما آروم می گذره ، شاید هم من آروم می گذرونم ، به هر حال من نمی خوام زمان رو نگه دارم ، نمی خوام متوقف شه ، نمی خوام متوقف شه چون براش ارزش قائلم ، چون به هدفش احترام می ذارم ، هدفش به پایان رسوندن من نیست ، اون می خواد جون جهان رو بگیره ؛ من اشتباهی اینجام ، من مزاحمشم ، پس بیشتر از این مانعش نمی شم ، اینجوری برای من هم بهتره ، می دونی ؟ یه جورایی با هم کنار اومدیم . می دونی مثل چیه ؟ مثل یه قطار که داره میره به جهنم ، اولش خیلی قطار قشنگی بود ، تمیز بود ، همه جاش بوی نو بودن می داد ، ولی ایستگاه به ایستگاه بدتر می شد ، من می دیدم که دوستام پیاده می شدن ، در عوضش تو هر ایستگاه قطار کثیف تر می شد ، نمی دونم ، شاید چند نفر می خواستن کثیفش کنن ، به هر حال خوشحالم که تو واگن آخرم ، چون هنوز تنهای تنهام ، اما دلم می خواست الان پیش لکوموتیوران باشم ، می خوام بدونم چرا جلوی این همه آشغال رو نمی گیره ، آشغال هایی که لیاقت آدم گفتن رو ندارن ، شاید اونم مثل من نمی خواد مسئولیتی تو این آشفته بازار قبول کنه ، همین که به جهنم می بره خودش کلیه ، اون مطمئنه که این انتخاب رو کرده ، چون خودش هم میره به جهنم ، ولی من نمی تونم تنهاش بذارم ، شاید ... شاید ... نه ، اینجوری می گم : " من میتونم کمکش کنم ، من دوستش دارم و نمی خوام کسی راجع بهش بد فکر کنه . " آره ، اینجوری بهتر شد .

وقت من تموم شد ، تو چقدر دیگه وقت داری ؟

عرفان